Zaburzenia snu (w tym m.in. bezsenność) stanowią trzecią co do częstości – po bólach głowy i objawach przeziębienia – zgłaszaną dolegliwość. Zgodnie z definicją bezsenności terminem tym określa się problemy z zaśnięciem lub utrzymaniem snu podczas więcej niż trzech nocy w ciągu tygodnia przez czas dłuższy niż jeden miesiąc.

Zaburzenia snu pojawiają się na każdym etapie życia – dotyczą nie tylko osób dorosłych i w zaawansowanym wieku. Już w okresie dziecięcym i młodzieżowym występuje wiele problemów z zaśnięciem lub zakłóconym rytmem dobowym, co powinno skłonić do pogłębionej analizy ich przyczyn. Czynników mogących wpływać na rozwój zaburzeń snu jest wiele. Szczególnie narażone na nie są osoby młode, w tym studenci. Wynika to z ważnej zmiany życiowej, jaką jest wejście w samodzielne, dorosłe życie. Dochodzi wówczas do zmian codziennego wzorca zachowań, pojawia się wiele nowych wyzwań i sytuacji stresowych oraz kuszące „życie studenckie”, znika natomiast kontrola rodzicielska. Jednocześnie studenci często pozostają jeszcze w tzw. dorosłym trybie wypoczynku (młodzieńczy zespół opóźnienia fazy snu), który każdego dnia ulega konfrontacji z przymusem wczesnego wstawania. Doprowadza to do chronicznego deficytu snu. Osoby młode często odsypiają w dni wolne, co nasila i utrwala nieprawidłowy wzorzec snu.

Najczęstsze zaburzenie snu stanowi bezsenność. Okresowo cierpi na nią 30% populacji ogólnej. Istotą klinicznego obrazu bezsenności jest brak satysfakcji z długości i jakości snu wraz ze skargami na problemy z zaśnięciem lub z utrzymaniem ciągłości snu. Bezsenność przewlekła, z istotnymi konsekwencjami dla funkcjonowania w ciągu dnia, może dotyczyć około 10% osób z populacji ogólnej. O rozpoznaniu bezsenności często decyduje subiektywne poczucie pacjenta i pogorszenie jego funkcjonowania w ciągu dnia.